Leopold Staff - cytaty

Leopold Staff - cytaty




Czytam historię I widzę, coś zrobił Przez tysiąclecia, Człowiecze! Zabijałeś, mordowałeś l wciąż przemyśliwasz, Jakby to robić lepiej. Zastanawiam się, czyś godzien, Aby cię pisać przez wielkie C.

autor: Leopold Staff


Kto szuka Cię, już znalazł Ciebie; Już Cię ma, komu Ciebie trzeba; Kto tęskni w niebo Twe, jest w niebie; Kto głodny go, je z Twego chleba.

autor: Leopold Staff


Kochać i tracić, pragnąć i żałować, Padać boleśnie i znów się podnosić, Krzyczeć tęsknocie "precz" i błagać "prowadź" Oto jest życie: nic, a jakże dosyć...

autor: Leopold Staff


Już? Tak prędko? Co to było? Coś strwonione? Pierzchło skrycie? Czy nie młodość swą przeżyło? Ach, więc to już było... życie?

autor: Leopold Staff


Celem życia człowieka jest wędrówka do Boga.

autor: Leopold Staff


Z czteroletnią powagą, w spódniczce po bose Stopki i w kaftaniku na wyrost, to wąską Drepce miedz, to znowu brodzi młaką grząską, Z rannym świtem, nim słońce traw osuszy rosę.

autor: Leopold Staff


Po minionych złych deszczach i burzy Powracają burze i złe deszcze Ale ciągle nadzieja mi wróży, Że to, czego czekam, przyjdzie jeszcze.

autor: Leopold Staff


Najgłębszy smutek szczęścia, że wszystko przemija.

autor: Leopold Staff



strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -